Gedicht van Mandy

Zonder Twijfel
Verzar Biward raakten we
toen de kring
Vol verwachtingen In-dianen energie openging

Het nodigde tot vele slokken en samenspraak even
tot we allen op ons eigen reis werden gedreven
Zweven o nee! Verdreven

Ver weg verbannen
Rillend trillend
van elke vezel aangespannen
Kroop ik verging ik steeds weer
in niet kunnen maar wel willen
Overtuigd van de boetenooitgenoegdoening
Verrot tot het bot
dus het vlees moest eraf geschaafd
Bloedend, schreeuwend schrapend vertraagd

Maar van Gene Zijde kwam zij
In serene troost ontketende ze mij vrij
van hun ingespoten gif doordruipende angels
Verlossende stilte gebracht door Angles

Pen en papier brandend in vaag vuur opgeborgen
Gevonden mijn kleine kind om voor te zorgen
die de pijn mocht laten zien
Zelfs om hulp mocht vragen bovenop en sindsdien

Ik had een engel en een moeder voor één nacht
Wie had dat ooit nog gedacht..
Thuisgekomen nog een slok genomen
Stoned verschoond nog bijna maar niet geheel bekomen
Voel ik mijn eigen bloed gaan stromen
Mijn pan geRubikst as the Cube
New mind-set en ik kijk vernieuwd anders door mijn universele tube.
With Gratitude!
En dus zoveel dank aan Caroline, Marcel, Max en hun liefde in het gezin