Ervaring Henk

Samenvatting Ayahuasca d.d. 25/5/2018 Home of the heart, door Caroline en Marcel,
locatie De Lybertijn te Amstelveen.
Op vrijdag 25 mei was daar dan de lang verwachte Ayahuasca sessie. Ik had mij redelijk goed ingelezen in de Gewijde Reis van Lars Faber, had me aan de (eet)voorschriften gehouden en had een paar dagen redelijk gevast. We waren met 10 man/vrouw reizigers, waaronder Sultana, Mark en Han. Na een procedure uitleg konden we van start, met eerst een voorstel ronde met het vertellen over je eigen geboorte, een eventuele jeugtrauma en wat je wens/vraag is aan “de plant”.
We drinken in 2 x 2 glaasjes waarvan glas 1 een MAO remmer en na 2 uur nog weer 2 glaasjes. De smaak van dit spul is ongelooflijk wennen, deze smaak raak in nooit meer kwijt en het is de kunst om dit spul zo snel mogelijk naar binnen te werken. Nu, na twee dagen proef ik het nog steeds en geeft mij nog steeds de rillingen. Met een stukje mandarijn en een pepermuntje is het redelijk te doen, al is het wel smaak op smaak, de grondsmaak blijft in je systeem…
Nou daar gaan we, langzaam maar zeker wordt je “gegrepen” door de Ayahuasca en rap verdwijn je naar een ander soort dimensie, iets tussen slapen en waken. Je bent/blijft heel allert maar bent er ook niet. Gedragen door muziek word je meegezogen een reis in, een persoonlijke reis met persoonlijke inzichten, het is heel verschillend wat men meemaakt, voor een ieder is dit weer totaal anders. Een volgende keer (?) zal het weer totaal anders zijn. Ondanks dat je het zwaar hebt, diaree en braken is meer standaard dan uitzon- dering, is dit een ongelooflijke reis, beyond emagination.
Voor mij nu kwam er een soort antwoord op een vraag waarom ik toch zo vermoeid ben. Ben heel veel met anderen bezig. Geluiden, geuren, bewegingen, aanwezigheden; ik vang ze allemaal op en ben op de achtergrond dit altijd aan het processoren. Tevens is daar constant een cirkel van controle, een soort scan van mijn omgeving. Alsof in de Lord of the Ring; het alwakend oog. Prachtige kleuren en bewegende veelvoud van entiteiten wezen mij swingend de richting aan, naar welke kant ik op moest. De reis gaat zo ongelooflijk snel, het dendert maar door, en door, en door. Op 1 moment was daar iets groots, iets angstaanjagens, wat mij probeerde te grijpen. Daar schrok ik van, maar voordat ik het besefte was het alweer weg, het was ook heel voorzichtig en greep niet nog eens toe. Maar zodra je gaat denken en het probeert te vatten, te bevatten of terug te halen, is en blijft het weg. De kunst is overgave, surrender. Veel gapen, heel veel gapen. gapen-gapen-gapen in het begin vooral.
Als antwoord in deel 2 was ik vooral zelf aan de beurt. ikke-ikke-ikke. ikke=alles / alles=ikke, ikke is leuk, ik ben geweldig en ik werd vooral uitgenodigd om naar binnen te gaan, mij niet zozeer met anderen bezig te houden. Fuck de rest, ikke-ikke-ikke en de rest kan stikken – ha-ha-ha. Het is fijn om in mij te zijn, go within, met een enorme big smile. Gedragen door waanzinnige muziek, was daar constant een soort half zwarte / half blanke negeraap met een enore Fred Flintstone smile, die maar op de trommel bleef slaan en mij de weg bleef wijzen. Uiteindelijk was ik zelf aan het trommelen. Het was één groots feest, vier het leven, celebrate life! Een vrouw, een soort moeder figuur (maar het was moeders niet) stond van een afstandje liefdevol toe te kijken en zei met haar ogen, toe maar jongen, ga maar, ga op reis, het is goed.
Waar andere kunnen braken, moet ik verteren, wat zich bij mij uit in een buikloop, zo ook nu. Situatie illustratief; ik moet/doe dus aan inslikken en verteren…. tot het systeem aangeeft dat dit teveel is en het eruit gooit. Moest gelijk denken aan de eeuwige jeugdige buikpijnen en diaree. Deze diaree was wel een beetje storende factor in de reis, je moet toch wel op tijd het potje zien te bereiken, en dan moet het potje ook nog wel beschikbaar zijn enzo.
De tijd gilt voorbij en ondanks dat de reis oneindig lijkt te duren, is deze in een oogwenk voorbij. Dat was het dan, om 2 uur ‘s nachts kregen we wat fruit en misschien soep, maar die heb ik totaal gemist. Voor mij was ik eigenlijk nog niet klaar, de Ayahuasca was nog lang niet uitgewerkt maar had een na-ijl-werking. Veel minder heftig maar wel prettig, was bezig met de indrukken te verwerken. Ondanks de weerstand om dit spul tot je te nemen en ondanks de fysieke ongemakken als braken en diaree, was het okay om hier te zijn, dit was een ongelooflijke waanzinnige beleving, beyond emagination.
De volgende ochtend een uitgebreide ronde van charing, charing is leuk, het blijft dat voor een ieder de reis op een andere manier verloopt. Meerdere zien iets van de eigen geboorte en zien mensen voorbij komen van dichtbij. Naasten, geliefden, familieleden. Al dan niet nog in leven zijnde. Ik niet, ik was nu vooral met mezelf bezig. 🙂
Caroline en Marcel, doen dit geregeld en drinken zelf ook mee. Al heb ik geen vergelijk, vind ik dat zij het fantastisch doen. Een hele liefdevolle warme begeleiding, met waanzinnige fantastische muziekkeuzes van Marcel. Dank jullie wel!