Ervaring Bart

Kom tot bloei, jij wonderlijke glinstering van de ziel.

Een man staat op een zonnige dag op een rots en tuurt naar de zee. Plots ziet hij glinsteringen verschijnen aan de oppervlakte van de zee. Iedere keer als een golf de top van haar cyclus bereikt, verschijnt er een prachtige fonkeling. Net zo snel verdwijnt de glimp van licht weer zodra de golf omslaat. De zee lijkt tot leven te komen, een schittering van lichtparels die opleeft en weer verdwijnt. In hindoeïsme noemt men deze glinsteringen ook wel Javatman; de belichaamde ziel.

In dit blog beschrijf ik mijn eerste Ayahuasca ‘reis’ bij Caroline en Marcel. Ik wil hen graag bedanken voor hun warmte, liefde en verbondenheid. De spirituele ervaring met de plant uit de Amazone was geest verhelderend en heeft me op een nieuw levenspad gebracht. Ik ben gestopt met mijn werk, en ga werken bij een duikschool in Honduras. Ik ga af op mijn intuïtie en als er obstakels zijn dan improviseer ik. Ik hoop dat de blog je aanspreekt en je misschien wel helpt in je innerlijke zoektocht. Ga voor leven, leven, leven.

Bereik dat wat buiten de waarneming van de zintuigen ligt

De mens is een wonderlijk wezen. Het is een zegen dat wij het vermogen hebben om te kiezen, maar tegelijkertijd ook een vloek. Keuzevrijheid betekent namelijk dat innerlijke conflicten ontstaan. “Zal ik dit wel of niet doen?” “Zal ik handelen of afzien van handelen? Dit conflict is een continue gevecht met jezelf, je ego. Dit denken voedt je ego die de aanjager vormt van negatieve emoties zoals angst, woede, verdriet en spijt. Om uit deze cyclus van emoties te komen moet je dus in contact komen met je gevoel in plaats van je gedachten. Ayahuasca is een manier om in contact te komen met dat gevoel.

Ik beoordeel zaken liever indien ze wetenschappelijk onderbouwd zijn. Toch woedt er in mij een nieuwsgierige spiritualiteit, die op basis van gevoel en intuïtie een ander perspectief durft te kiezen. Ik koester die eigenschap, want het opent andere werelden voor me en brengt me in contact met nieuwe inzichten. De eerste keer ayahuasca heeft voor mij een ander perspectief geopend, een andere realiteit. Mijn zoektocht is om de onbewuste innerlijke wijsheid (benaderbaar via Ayahuasca) te integreren met mijn bewuste wijsheid. Voor mij is Ayahuasca geen medicijn die me beter maakt, maar een trigger of een manier om inzicht te krijgen, die me aanzet tot zelfheling. Caroline noemt het heel mooi een plug-out naar ‘the Matrix’. Ayahuasca plant een zaadje in je brein, maar jij bent de gieter die de plant tot bloei brengt.

De weg naar ‘de reis’ is het halve werk

Ik vond het heerlijk om mezelf te verdiepen in het wonderwindel Ayahusaca. Alle theorieën en ervaringen liet ik op me inwerken. Ayahuasca komt tot je ego en koppelt je direct met je angsten. Ik denk dat het ceremoniële aspect ook daaraan bijdraagt. Als je je openstelt, en met overgave meedoet, dan gaat er een wereld voor je open. In mijn geval was ik ruim drie weken bezig om toe te werken naar een hoger bewustzijn voor mijn lichaam en geest. Geen alcohol, geen drugs, geen vlees, iedere dag mediteren en bewegen (yoga, fietsen en/of hardlopen). Ik moest de verleidingen allemaal onder controle houden, wat niet altijd gemakkelijk was. Deze ‘toewijding’ voor m’n lichaam en geest (voor mij was 3 weken ‘vasten’ zeker niet vanzelfsprekend) gaf me een dieper bewustzijn over wat zou komen. Ik was iedere dag met mijn gedachten wel een keer bij ayahuasca, ik keek er naar uit en ik denk dat dat geholpen heeft voor m’n reis. De mentale voorbereiding en de weg naar het weekend toe was het halve werk.

Mijn probleem en mijn intentie

Ik had een doel voor ogen en dat was mijn twijfels en onzekerheid in mezelf wegnemen. Mijn leven lang heb ik moeite met geloven in mijzelf en mijn kunnen. Het beïnvloedt mijn leven in zo’n mate, dat ik me niet gelukkig voel in de relaties met anderen en zoekende ben naar mijn hart en waarvoor ik sta. Zoals ik kritisch ben op de wereld, ben ik dat op mezelf. Doodvermoeiend soms, want het effect is dat ik dichtsla, terug in mijn schulp kruip, en me passief en besluiteloos opstel. Ik voel ook dat ik deze strijd zelf moet oplossen, dus ik vraag niet graag om hulp. Ik ben erg invoelend en empathisch wat een mooie eigenschap is, maar tegelijkertijd ook lastig. De valkuil is dat ik anderen vooropstel en pas op het laatst, als ik eigenlijk al mezelf voorbij ben gelopen, dan pas aan mijzelf denk. Daar moet verandering in komen! Ik wil vanuit mijn hart leven en meer in contact komen met mijn gevoel.

De reis

De reis is confronterend maar mindblowing. Dag 1 begint een beetje onwennig. Iedereen ontmoet elkaar aan de keukenbar van het appartement in Oude dorp, Amstelveen. Sommige kennen elkaar nog van voorgaande keren en ik voel me een totaal groentje. ‘De hoeveelste keer is dit voor jou?’ vraag ik. ‘M’n 5e. De vorige was 1,5 maand terug’, zegt een medereiziger. ‘Oke, check.’ Ik besluit me er maar aan over te geven.

Bij de sharing bespreken we ons innerlijke conflict vast zetten we onze intentie voor de reis. Wat wil je bereiken? Geen specifieke vragen zoals “mijn werk is stressvol, hoe kom ik er vanaf?”, maar dieper. Wat beweegt mij? Hoe vind ik de liefde in mijzelf? Hoe kom ik van de prikkels af die mijn leven zo beïnvloeden? Na het nemen van de MAO-remmer drink ik het tweede drankje in één teug op. Ik ga liggen en stel dat ik dacht dat het drankje best meevalt. Lekker aards. Langzaamaan sluipt de DMT in m’n bloed.

Ondanks de hallucinerende effecten blijf ik nog wel bij zinnen. Ik hou controle en raak ook afgeleid door anderen om mij heen. Naast caleidoscopische beelden, en wat onsamenhangende hallucinaties voel ik nog niet echt een diepere connectie met mezelf of mijn angsten. Ik besluit dat ik meer nodig heb om me echt mee te laten voeren door het goedje. Na een extra shotje van Marcel ga ik weer liggen. Ik droom van een prachtige zeemeermin met dreadlocks. Ze voert me mee door een lichtgevende zee, en ik voel me verbonden met haar. Ik ben nog steeds verbonden met de buitenwereld, en voel mee met mijn medereizigers, die heftige ervaringen lijken te ondergaan. De muziek die Marcel draait is rustgevend en neemt me mee. Ik reis met de zeemeermin, en besluit haar Aya te noemen. We komen bij een gesloten schatkist waar licht uit de kiertjes sijpelt. Ik probeer de kist te openen maar het lukt me niet. Ik stel me voor dat het antwoord op mijn vraag die ik vooraf stelde in de inhoud van de kist verborgen ligt. Ik kijk Aya met vragende ogen aan en ze glimlacht terug.

Ik hoop op dag 2 achter de sleutel te komen van de schatkist. De hallucinatie is compleet anders. Gelukkig geloof ik van binnen dat er meerdere wegen naar Rome leiden. Dit keer hallucineer ik van een mannetjes alfawolf. De alfawolf begeleidt zijn roedel wolven over een onherbergzaam pad. Ik voel de verbondenheid die hij heeft met zijn roedel en zie dat hij over hen waakt. Intuïtief en gedecideerd leidt hij de wolven door de natuur. Ik volg het dier vol bewondering. Wanneer het pad op wordt gesplitst in twee routes, stopt de wolf en kijkt kalm naar de twee paden. De wolf; majestueus, onbevreesd, gevoelig, vrij en met een tomeloze energie kiest vastberaden zijn pad. Plotseling kijkt de wolf mij aan. Zijn ogen kijken mij strak aan. Ik schrik op en wil wegrennen, maar verstijf van angst. Zijn ogen branden in mijn ziel en mijn zicht vertroebelt. Langzaam aan verheldert mijn beeld en ik zie mijn evenbeeld als een spiegel weerkaatsen in zijn ogen. Opeens realiseer ik me iets. Ik zie mijzelf in de wolf. Ik ben de wolf. Zijn ogen zijn mijn ogen. Een warm gevoel van liefde stroomt door me heen. Ik ben waar de wolf voor staat. Intuïtief, vrij, gevoelig en met een ongetemde energie. Het valt allemaal op zijn plek. Ik voel me verbonden met het dier en het dier met mij, ik voel liefde voor mijzelf en voor wat ik sta. De wolf en ik spelen de hele avond samen in harmonie en vredig val ik in slaap.