Reisverslag Ayahuasca van Peter

Zo’n veertig minuten na de eerste schenking werd ik verwelkomd door warmte. Toen kwam een glimlach die veel groter was dan mijn gezicht aan kon, schuddebuikend lachen, en daarna onmetelijk geluk. Ik sprak fluisterend met mezelf : Dit is heel bijzonder, hè ? Dat vond ik ook. Iedere cel vol maximale blijdschap, tranen biggelden over mijn wangen.
Letterlijk als een kind zo opgewonden zat ik in de kring voor de tweede ronde. Ik wou nog wel zo’n bitter, stroef drankje uit de aarde van het oerwoud.
Muziek waar ik niet van houd : Trommeltje, fluitje, raar oerwoudmannenstemmetje. Weet je wat ? Ik ga met dit mannetje een raar dansje doen. Ik heb nog nooit zo gelachen. Elke milliseconde beleefde ik als een intens genot en ik verheugde me enorm op de volgende. Niet het dansen, maar het lachen erom maakte het zo geweldig.
Muziek komt als zeer veranderlijke driedimensionale vormen uit de speakers, talloze felgekleurde vormpjes [zie beeldverslag onderaan] die elk moment iets totaal anders [kunnen] worden en alle kanten op schieten, en ik zweef daar volledig opgelost doorheen. Diep ontzag. Dichter bij de muziek kun je niet komen.
Voorkeur valt weg. Alles is geweldig. Ik ben er deel van, of zelfs één mee. Het zachte knakken van een stukje kraakbeen in de voet van mijn buurvrouw. Prachtig !
Ik zie ook veel dingen die waarschijnlijk niet in de ruimte aanwezig zijn. Dingen die fonkelen aan de rand, structuren van laser-scherpe lichtstralen, een stad van ijskristallen, met roet bedekte tunnels waar ik lekker hard doorheen ga, en ik heb diep verdriet [alsof het mijn dierbare vriend is] om de zebra die door een leeuw werd geveld.
Mijn handen waren iets groter dan normaal en gemaakt van een stof die wij niet kennen. Zijdeachtig, zacht, soms half-transparant, en niet strak-begrensd [zie beeldverslag onderaan]. Heel onwerkelijk, hoewel we van de kwantummechanica weten dat deze beschrijving dichter in de buurt komt van de werkelijkheid dan wat wij dagelijks zien.
Ook parallelle werelden heb ik ervaren. Ik wist op een bepaald moment zeker dat ik niet meer misselijk was. Opluchting. Dat was waar voor die laag. Dan belandde ik ineens in een andere laag waar ik wel misselijk was.
De mensen om mij heen leken gemaakt van stof en waren wat hoekig, ongeveer zoals je een bank bekleedt [zie beeldverslag onderaan]. Het gezicht was soms een vilten vlak zonder al te specifieke kenmerken. Niet te beschrijven hoe mooi het was als zij door de ruimte bewogen. Elke beweging kwam aan als een bijna erotische – en hyperrealistische ervaring. Van a naar b is veel meer dan dat. Nu weet ik het.
Op een gegeven moment werd ik erg misselijk, maar omdat ik zelf was opgelost, kon ik het niet plaatsen, en werd het een sfeer als in een zware nachtmerrie. Ik overwoog om hulp te vragen aan de leiding, maar die was één geworden met de bekleding van de bank. Laat maar, dacht ik, dat wordt niks. Ik voelde me erg kwetsbaar en angstig met de ellende waar ik niets aan kon doen.
Gelukkig kwam er na enige tijd een eind aan deze reddeloze situatie. Ik kon weer met mezelf praten, en dat was blijkbaar even nodig. Het praten, wat net aan lukte, was geweldig. Ik had het zo gezellig met mezelf. Het extreme genieten en [bijna] alles liefhebben begon weer. Het overgeven om mij heen kon ik goed verdragen, maar dat echt liefhebben was net iets te veel gevraagd. Dat mijn fiets buiten stond was mijn aardse anker tegen psychedelisch verdwalen.
Aangezien Ayahuasca deels interactief is en het iets voor je kan betekenen, stelde ik de levensvraag :
Moet ik nog iets speciaals doen met mijn leven ? Heb ik iets vergeten ? Het enige antwoord dat ik kreeg was dat elk moment en alle dingen ontzettend bijzonder zijn, en dat ervaren is het belangrijkst. Ik bewonderde mijn waterflesje, en dat liet ik met een grote glimlach blijken.
Elke poging om iets rationeels, planmatigs of fysieks te bedenken was vergeefs. Dat groeit niet op deze bodem. Het lichaam was onbelangrijk, en ik vroeg me af wat die handen [mijn eigen -] op mijn buik deden. Ik wist dat ze van mij waren, maar ik voelde dat zo niet.
Ik heb sommige momenten uit de tweede ronde grotendeels gemist omdat ik zodanig was opgelost dat mijn bewustzijn niet helder genoeg kon waarnemen. Ik merkte zelfs op een bepaald moment dat ik zoek was. Nergens te bekennen. Op zich was dat geen probleem, maar ik vroeg me wel af of ik iets bijzonders gemist had.
Hoewel tijd er niet toe deed was ik achteraf gezien zeker zes uur onderweg, voornamelijk liggend op een matrasje in mijn slaapzak in een ruimte met elf reisgenoten. Ieder met een eigen missie en reisverhaal.

Drie pogingen om de ervaringen in beeld te brengen :

Muziek. Talloze constant veranderende felgekleurde vormen. Ik was in de ruimte ertussen.


Onaardse handen


Zachte mensen. Als ze bewegen valt mijn mond open van verwondering : Awe . . .

Een week later
Ik ben wel wat moe, maar dat komt vooral door mijn enthousiasme en gedreven in de weer zijn. Hoewel het dagelijks leven weer met de gebruikelijke obstakels komt, tilt de herinnering aan [of de inwerking van] het diepe geluk mij eroverheen. Helaas wat gevoelige ingewanden, en alcohol komt omhoog na consumptie.
Twee weken later
Geen last van bijwerkingen meer. Ik ben levenslustiger dan voorheen en heb minder last van fysieke kwalen.